Życie rodzinne i szkolne Greków i Rzymian

W starożytnej Grecji dzieci zaczynały naukę zazwyczaj w wieku siedmiu lat. Nie było jednak szkół w dzisiejszym tego słowa znaczeniu. Inaczej uczono w Grecji a inaczej w Sparcie. Jednak w obu tych państwach starano się wychowywać młodzież na ludzi kochających ojczyznę i gotowych do poświęcenia dla niej. W Atenach o wykształcenie dzieci dbali rodzice. Zatrudniali oni prywatnych nauczycieli. Szczególnie ważny był rozwój intelektualny. Uczono: pisania, czytania i rachunków. Uczniowie poznawali też utwory poetyckie. Nauczano również śpiewu i gry na instrumentach, na przykład na lirze. Mniejsza wagę przywiązywano do rozwoju sprawności fizycznej dzieci. Dziewczęta nie uprawiały sportów. W Sparcie kształceniem dzieci zajmowało się państwo. Największa wagę przywiązywano do sprawności fizycznej. Celem szkoły było bowiem uczynienie z chłopców odważnych żołnierzy. Uprawiano tam wiele dyscyplin sportowych. Chłopcy przyzwyczajali się do surowych warunków wojskowego życia. Mniejsza wagę przywiązywano do rozwoju intelektualnego. Uczono jednak historii ojczystej, pieśni ku czci bogów oraz formułowania zwięzłych wypowiedzi. W Sparcie dbano również o sprawność fizyczną kobiet. Uważano bowiem, że przyszłe żony żołnierzy powinny być wysportowane.