Z życia rodzinnego ludów Wschodu

W krajach Wschodu, a więc zarówno w Mezopotamii, jak i w Egipcie uważano, że dzieci to dar bogów. Rodziny były liczne. Rodzice, chcieli bowiem zapewnić swojemu gospodarstwu jak najwięcej rak do pracy. Większość dzieci musiała pomagać rodzicom. Synowie uczyli się zawodu pod kierunkiem ojców, a córki były przygotowywane przez matki do roli przyszłych żon i gospodyń. Rodzice mogli dowolnie rozporządzać losem swojego potomstwa. Ojciec będąc głowa rodziny, mógł je oddać w zastaw za długi lub sprzedać jako niewolników. Szkoła nie była w ówczesnych czasach obowiązkiem. Tylko część chłopców uczyła się z trudnego pisma, składającego się z tysięcy znaków. Nauka pisania trwała w starożytnym Egipcie około 12 lat. Jeśli chodzi o związki małżeńskie, to najpierw odbywały się zaręczyny, w czasie, których przyszły mąż wylewał na głowę narzeczonej perfumy i dawał jej podarunek. Co ciekawe, gdyby mężczyzna zmarł przed ślubem, to wtedy kobieta musiała wyjść za jednego z jego braci lub innego członka rodziny. Obrzędu zaślubin dokonywano w obecności najbliższych. Ojciec przekazywał narzeczoną mężowi, a ten przy świadkach oznajmiał: on jest moja żoną. W krajach Wschodu mężczyzna mógł posiadać więcej kobiet. Nie były one jednak równe żonie.