Rola morza w życiu ludów starożytnych

W starożytności Morze Śródziemne było ważnym szlakiem komunikacyjnym dla wielu państw, leżących u jego wybrzeży. Przez wiele stuleci najlepszymi żeglarzami i budowniczymi statków byli Fenicjanie. Przewozili oni zboże, przyprawy, ceramikę, tkaniny oraz cenne przedmioty wykonane z metali i kości słoniowej. W morskie podróże wyruszali również mieszkańcy górzystej Grecji, aby dotrzeć do sąsiednich miast lub innych krajów. Może dostarczało też olbrzymiej ilości pożywienia. W Grecji dzięki licznym zatokom, tworzącym naturalne porty, istniały dobre warunki do żeglugi. Grecy, a w późniejszych czasach rzymianie, często wypływali na szlaki morskie, chociaż żegluga nie była łatwym i bezpiecznym zajęciem. Drewniane statki, poruszane siła wioseł lub żagla, z łatwością mogły zatonąć podczas sztormu. Nie znano bowiem, żadnych przyrządów umożliwiających orientacje na pełnym morzu. Aby nie zabłądzić, żeglowano przeważnie wzdłuż wybrzeży. Na noc przybijano do brzegów i dopiero z nastaniem dnia, kontynuowano rejs. Dodatkowe niebezpieczeństwo stanowili korsarze, którzy napadali na podróżnych, grabili ich a czasem nawet sprzedawali do niewoli. Co ciekawe najpopularniejszymi przyprawami przywożonymi z Indii były: imbir, gałka muszkatołowa oraz pieprz.