Praca podstawą cywilizacji starożytnych

Każda cywilizacja jak również każde państwo rozwija się dzięki ludzkiej pracy. Tak jest współcześnie i tak było również w czasach starożytnych. Zajęcia ludności były jednak uzależnione w dużej mierze od środowiska naturalnego. Kiedy tylko wody rzek opadały, rolnicy wychodzili na pola. Za pomocą drewnianych motyk lub soch, ciągniętych przez woły, spulchniali ziemię. Zaraz za oraczami szli siewcy, ręcznie wysiewając ziarno z wiklinowych koszyków. Przez pola obsiane ziarnem przepędzano stada bydła lub owce, aby udeptywały ziemię. Ziarno zbierano do spichlerzy. Mimo że większość ludności krajów Wschodu stanowili rolnicy, część mieszkańców utrzymywała się z rzemiosła i handlu. Wylewy rzek sprzyjały rozwojowi rolnictwa, ale nie zapewniały wystarczającej ilości na polach przez cały rok. Budowano więc systemy nawadniające, czyli kanały i baseny, w których gromadzono nadmiar wody. Miedzy basenami usypywano wysokie wały z ziemi-groble-, które w czasie wylewu wykorzystywano jako drogi. Nad Morzem Śródziemnym rozwinęły się Fenicja, Palestyna a także Grecja i Rzym. Były to kraje górzyste więc niewiele tam było ziemi nadającej się pod uprawę. Uprawiano ty zboża, kapustę, soczewice i kapustę. Położenie nad morzem sprzyjało rozwojowi rybołówstwa i handlu morskiego.